Lees Meer Info

Uit een onderzoek van Eerlijke Bankwijzer blijkt dat zes grote Nederlandse banken nog steeds investeren in foute wapenbedrijven die controversiële wapens als clusterbommen produceren, en leveren aan foute regimes die deze inzetten in landen waar waar onderdrukking, burgeroorlog of corruptie heerst, en waar de mensenrechten worden geschonden.

Het economish onderzoeksbureau Profundo, gespecialiseerd in onderzoek naar financiële instellingen, onderzocht de financiële banden tussen de banken en de wapenbedrijven.

De betreffende Nederlandse banken die blijken te investeren in foute bedrijven zijn ING, Rabobank, Robeco, AEGON, SNS Bank en SNS Regio Bank. Het onderzoek laat zien dat deze banken een dubbele moraal hanteren. Voor investeringen met eigen vermogen hebben de meeste banken hun regelgeving aangescherpt, maar passen deze regels vervolgens niet toe op hun eigen beleggingsfondsen.

Van de onderzochte banken blijkt ING het meest te investeren in foute bedrijven. ING blijkt ook de enige bank te zijn die met eigen spaargeld investeert in zowel producenten van controversiële wapens, als bedrijven die wapens leveren aan foute regimes. Rabobank en Robeco investeren ondanks hun aangescherpte wapenbeleid nog steeds met eigen spaargeld in een bedrijf dat controversiële wapens maakt.

De overige drie banken, AEGON, SNS Bank en SNS Regio Bank hebben niet met eigen vermogen geinvesteerd in foute wapenbedrijven, maar wel met door hen beheerde beleggingsfondsen.

Dit is iets wat je niet zou verwachten van Nederlandse banken, maar het gebeurt dus wel degelijk. En aangezien er staatssteun naar deze banken gaat, met uitzondering van de Rabobank, betalen alle Nederlandse belastingbetalers hier dus indirect aan mee.

De overgebleven onderzochte banken die niet investeren in deze praktijken zijn ABN Amro, Fortis, DSB Bank, ASN, Friesland Bank en Triodos.

Bron: De Eerlijke Bankwijzer. Een initiatief van Oxfam Novib, Amnesty International, FNV en Milieudefensie. Aan het rapport is meegewerkt door IKV Pax Christi.

Minister Hirsch Ballin van Justitie wil de enorm hoge incassokosten voor mensen met schulden die niet aan hun financiële verplichten kunnen doen, aan banden leggen.

Eind vorig jaar was er grote ophef ontstaan in de tweede kamer over de extreem hoge bedragen die in rekening worden gebracht als incassokosten, waardoor mensen met schulden nog veel dieper in de financiële problemen raken. In een brief aan de Tweede Kamer heeft Ernst Hirsch Ballin vandaag een nieuw voorstel gedaan.

De Minister wil dat incassobureau’s voortaan alleen nog een bepaald percentage van de schuld als kosten in rekening mogen brengen. Naarmate deze schuld hoger wordt zal dit percentage ook moeten dalen.

De organisatie Sociaal Raadslieden heeft becijferd dat elk jaar € 130 miljoen euro ten onrechte aan incassokosten (PDF) wordt opgelegd. De conclusie was dat mensen met schulden hierdoor ernstig in de knel raken. De Kamer vroeg toen om maatregelen te treffen, en de minister van justitie zegde toe om de “woekertarieven” aan te pakken.

Minister Ernst Hirsch Ballin wil de nieuwe regeling in werking stellen voor schulden tot €25.000. Schuldeisers van kleine bedragen mogen wel altijd minimaal €40 aan incassokosten in rekening brengen. Conflicten over grotere schulden zullen waarschijnlijk leiden tot een gang naar de rechter, aldus Hirsch Ballin.

De Chinese minister van Handel, Dhr. Chen Deming, heeft in een reactie op consternatie over een instructie van de overheid, die volgens de minister verkeerd is uitgelegd, verklaard dat China niet op protectionisme uit is, en dat het land niet zal proberen om buitenlandse goederen te weren van de Chinese markt.

In de omstreden overheidsinstructie stond dat Chinese instellingen bij voorkeur zoveel mogelijk lokale producten van door de overheid gesteunde projecten moeten aanschaffen. Volgens de Chinese overheid gaat het hier slechts om een aanscherping van bestaande wetgeving, en niet om een protectionistische maatregel. De regering zegt dat het juist discriminatie van lokale bedrijven tegengaan.

In een reactie wordt gezegd dat het daarbij ook kan gaan om producten van bedrijven die gefinancierd worden met geld uit het buitenland. Het bericht hief wenkbrauwen op bij de Wereldbank en onder sommige Europese ambtenaren.

China’s verordeningen aangaande overheidsopdrachten lopen niet tegenovergesteld aan haar internationale verplichtingen, aangezien China nog geen lid van Wereldhandelsorganisatie is. Chen Deming zei dat Peking hoopt het lidmaatschap spoedig te bevestigen. Een overeenkomst inzake overheidsopdrachten was al een paar jaar geleden getekend. China zegt the hopen dat het zich snel zou kunnen aansluiten om de markt van de overheidsverwerving verder open te kunnen stellen.

Volgens schattingen van Eurostat, het centrale Europese statistisch bureau, is de industriële productie in de Eurolanden in April 2009 met 1,9% gedaald ten opzichte de maand daarvoor, waarin ook al een daling van 1,4% te zien was.

Sinds April 2008 is de industriële productie in totaal met 21,6% afgenomen.

In April dit jaar viel de productie van niet duurzame consumptiegoederen met 0.7% in de Eurozone. De productie van duurzame goederen nam met 0.8% af. De productie van energie daalde met 1.1%. en investeringsgoederen met 2.7%.

De meest significante dalingen van de industriële productie vonden plaats in Slovenië (- 3.8%), Finland (- 3.4%) en Estland (- 2.8%). De landen waar een toename van de productie is geregistreerd zijn Letland (+4.8%), Spanje (+2.0%) en Italië (+1.1%).

De werkgelegenheid in de landen van de eurozone is naar verwachting in het eerste kwartaal van 2009 met 0,8 procent gedaald ten opzichte van het laatste kwartaal van 2008. Ter vergelijking met het eerste kwartaal van 2008 betekent dit een daling van 1,2 procent. Dit heeft Eurostat, het Europees statistisch bureau vrijdag bekend gemaakt. De statistieken wijzen uit dat er in de eerste maanden van dit jaar 1,22 miljoen mensen uit de Eurolanden werkloos zijn geraakt.

Volgens de schattingen van Eurostat zijn er in totaal 223,8 miljoen mensen in de gehele Europese Unie aan het werk in het eerste kwartaal van dit jaar. In de landen binnen de eurozone waren dat er 146,2 miljoen.

Werkgelegenheid in de Eurozone:

Minder Europeanen aan het werk dus. Sinds het derde kwartaal van 2008 is de werkloosheid in Europa gaan stijgen. Een trend die ook in Nederland lijkt voort te zetten. Volgens het CBS, het centraal bureau voor de statistiek, van zo’n 300,000 naar 340,000 werklozen in dezelfde periode.

Werkloosheid in Nederland:

Een individuele burger die in een supermarkt gaat winkelen, heeft een boodschappenlijstje gemaakt van wat hij allemaal nodig denkt te hebben. Voordat hij gaat kopen moet hij eerst in zijn portemonnee kijken, hoeveel geld hij kan uitgeven. Meestal zal men meer willen kopen dan waar men geld voor heeft.

De middelen, dat wil zeggen de beperkte hoeveelheid geld die de individuele burger tot zijn beschikking heeft, zijn beperkt maar de behoeften zijn onbeperkt. Er zal dus een keuze gemaakt moeten worden. De individuele burger kiest de boodschappen die het best bij zijn behoeften aansluiten.

Iedereen heeft met zulke keuzeproblemen te maken. Neem bijvoorbeeld een belangrijk economisch vraagstuk als het milieu. Het is best mogelijk om de vervuiling flink terug te dringen. Maar dat is een keuze die alle burgers samen moeten maken. Één van de gevolgen zal dan zijn dat veel producten duurder zullen worden, en dat we dus minder kunnen kopen.

Een ander belangrijk economisch onderwerp is de werkloosheid. Deze zou gedeeltelijk kunnen verdwijnen als men met een lager inkomen genoegen zou nemen. Maar ook in dat geval kunnen mensen minder besteden. Alles tegelijk kan niet, dat blijkt steeds opnieuw.

Ook bedrijven moeten met hun beperkte middelen een zo goed mogelijk resultaat behalen. Hun doel is winst maken en daarvoor moeten ze de kosten beperken. De beperkte middelen van de ondernemer bestaan dus uit de beschikbare hoeveelheid geld voor het betalen van lonen, grondstoffen, energie en de andere kosten. Wanneer de onderneming zuinig omspringt met deze uitgaven, zal het bedrijfsresultaat beter worden. Maar de onderneming moet kiezen welke producten er gemaakt gaan worden, en met welke mensen en machines dat gaat gebeuren.

Ook de overheid maakt in dit opzicht keuzes. Door meer geld voor onderwijs uit te geven blijft er minder geld voor defensie over.

Zowel de individuele burger, alle burgers samen, bedrijven als de overheid nemen dus voortdurend dit soort beslissingen, die we simpelweg economisch handelen kunnen noemen; met bepaalde, beperkte middelen een zo goed mogelijk resultaat behalen. Er is dus een constante spanning tussen de onbeperkte behoeften en de beperkte middelen om in die behoeften te voorzien. Economen noemen deze spanning schaarste.

The 16 landen in de Euro zone moeten meer doen om de banksector, die hard is geraakt door de wereldwijde financiële crisis, verder op te schonen, stelt het Internationaal Monetair Fonds (IMF) in haar jaarlijkse beoordeling van de economische stand van zaken in de Euro zone.

Er zijn tekenen van verbetering, maar volledig herstel zal nog even op zich laten wachten. Er blijkt behoefte te zijn aan beslissende acties in financiële sector. De historische kans om financiële stabiliteitsregels te reviseren moeten met beide handen worden aangegrepen, aldus het Internationaal Monetair Fonds.

Het bankwezen speelt een belangrijke rol in het herstel van de economie. Er zijn drie redenen waarom het opschonene van het financiële systeem de hoogste prioriteit zou moeten zijn.

1. Zonder verdere uitvoerige actie, kan het Europese financiële systeem niet langer met een infuus gevoed worden van het geld van de belastingbetaler. De privé investeerders zullen niet meer vanzelfsprekend binnen stappen, en de beperkingen verbonden aan overheidsinterventie zullen de algemene efficiency verminderen.
2. Met de aanhoudende golf van verliezen die tijdens deze recessie het financiële systeem nog verder zal raken, blijft er een significant risico van een verder negatief teruggekoppelde lijn in de economie.
3. Zonder een behoorlijk werkend financieel systeem, zal het monetaire en fiscale beleid niet doeltreffend kunnen zijn aangezien zij in het steunen van de vraag zouden kunnen zijn.

Om zeker te stellen dat de zich nog altijd voordoende problemen in het bankwezen systeem worden aangepakt, steunt het IMF een gecoördineerd en pro-actief overzicht van de financiële posities en de uitvoerbaarheid van banken.

Economie gaat over schaarste, mensen willen meer dan er is. Het klinkt heel eenvoudig maar er bestaan nogal wat misverstanden.

‘Schaarste bestaat niet in Nederland. Kijk eens hoe de winkels uitpuilen van de goederen, we leven in een consumptiemaatschappij vol overvloed.’

Het zijn vooral niet-economen die wel eens een duit in het zakje willen doen, en dan bovenstaand gebazel laten horen. Economen zouden er een dagtaak van kunnen maken om steeds maar weer uit te leggen wat de misverstanden zijn en wat schaarste dan wel is. En waarom maken ze zich daar zo druk over? Omdat je als je over schaarste praat, bezig bent met het fundament van de economische wetenschap.

Stel je voor dat er geen schaarste meer bestaat, dan zouden de economen wel kunnen inpakken. Vandaar. Gelukkig kan het economenvolk wat dat betreft gerust zijn; het ziet er niet naar uit dat de ’schaarste’ binnenkort verdwijnt.

Wat is het dan wel, en wat vooral niet? Vraag het aan iemand op straat en die zal zeggen: ‘Iets is schaars als er weinig van te krijgen is. Is water dan schaars? Nee, je hoeft de kraan maar open te draaien. Zijn auto’s dan schaars ? Hoe kom je erbij, kijk maar op straat’.

Een econoom redeneert daarbij als volgt; ‘Het water dat bij ons uit de kraan loopt komt daar niet vanzelf uit die vorm uitstromen. Er zijn grondstoffen, zuiveringsinstalaties, een leidingennet, pompen, een hele administratie en heel veel mensen nodig die al die zaken bedienen. Anders gezegd, er worden productiefactoren, natuurlijke hulpbronnen, mensen en machines, gebruikt om dat heldere frisse water uit de kraan te laten lopen.

En nu komt het, die productiefactoren hadden ook voor iets anders gebruikt kunnen worden. Bij voorbeeld om waterputten in de Sahel te slaan. Gebruik je een ploeg arbeiders en graafmachines om er een waterleiding in Nederhorst den Berg mee aan te leggen dan kun je die productiefactoren niet tegelijk inzetten voor het slaan van waterputten in Afrika.

Is het dan inderdaad zo dat er nog behoefte aan allerlei goederen bestaat? Ja, zelfs in Nederland waar we, vergeleken met arme landen, nog steeds baden in luxe. Zelfs in ons land zijn er nog allerlei behoeften waarin niet wordt voorzien. Vraag het de mensen maar, wat ze allemaal nog meer zouden willen hebben. Wij zijn een rijk land, maar nog niet alle behoeften zijn bevredigd. En zolang dat het geval is, is er schaarste en bestaat er een situatie waarin de beschikbare middelen te kort schieten om aan de bestaande wensen van de mensen tegemoet te komen.

De schaarste is pas verdwenen als in alle behoeften van alle mensen is voorzien. En daar komt nog bij dat mensen de neiging hebben steeds meer te willen, ze zijn bijna nooit tevreden. Nu begrijp je ook dat economen zich geen zorgen maken over het voortbestaan van hun vak. Die paradijselijke luilekkerland toestand ligt nog ver weg, voor Nederland en zeker voor de wereld als geheel. Zo lang is er werk aan de winkel voor economen. En mocht de luilekkerland droom dan ooit werkelijkheid worden dan zitten we nog met een vervelende kleinigheid, zolang mensen niet onsterfelijk zijn, blijft de tijd een schaars goed.

Het Bureau Krediet Registratie (BKR) te Tiel is een stichting die in 1965 is opgericht door het financiële bedrijfsleven om het Centraal Krediet Informatiesysteem te beheren. In dit informatie systeem zijn financiële gegevens opgenomen over verstrekte kredieten aan Nederlanders.

Deze financiële gegevens worden geleverd door aaneengesloten organisaties, kredietverstrekkers dus, die op hun beurt weer bij het BKR informatie mogen opvragen over afnemers van kredieten, die ze gebruiken bij hun afweging om nieuwe leningen te verstrekken.

Niet alleen leningen zoals doorlopende kredieten worden geregistreerd bij het BKR. Ook als u simpelweg over de mogelijkheid beschikt om meer dan €500 rood te kunnen staan op uw bankrekening, dan is er al een dossier over u aangemaakt bij het BKR in Tiel. Zo staan er momenteel al meer dan 11 miljoen Nederlanders geregistreerd.

Als u geregistreerd staat bij het BKR dan wil dit niet automatisch zeggen dat u geen nieuwe leningen meer kunt afsluiten. Wanneer u echter niet aan uw financiële verplichtingen voldoet, krijgt u een (negatieve) codering. Wanbetalers, maar ook consumenten die om welke reden dan ook niet (op tijd) kunnen betalen, komen meestal niet meer in aanmerking voor een nieuwe lening, aangezien de kredietverstrekkers deze codering gebruiken om de kredietwaardigheid in te schatten, en het risico te groot achten dat iemand met een BKR codering niet aan zijn verplichtingen kan voldoen.

Mensen met een BKR codering die toch geld willen lenen worden hierdoor vaak overgeleverd aan onbetrouwbare bedrijven die aanzienlijk hogere rentes berekenen.

Een andere manier om economieën in te delen is te kijken naar de openheid van de economie. Een land met een gesloten economie drijft geen of nauwelijks handel met het buitenland. En een land met een open economie drijft juist veel internationale handel, bijvoorbeeld Nederland. Men zegt wel eens, hoe kleiner het land, hoe opener de economie, en omgekeerd.

Protectionisme is het belemmeren van de invoer van goederen en diensten om de eigen producenten en economie te beschermen, bijvoorbeeld door het heffen van invoerrechten.

De gemiddelde consument bestaat niet, omdat mensen verschillende behoeften hebben. Daarom verdeelt de marketeer de markt in segmenten. Elk segment bestaat uit personen met min of meer dezelfde behoeften, wensen en gedrag.

Marktsegmentatie is het verdelen van de markt in verschillende segmenten, oftewel het opdelen van de markt in verschillende groepen afnemers, die ieder op hun eigen wijze worden benaderd. Een marketingssegment is een deel van de markt dat bestaat uit afnemers met dezelfde eigenschappen, waarvoor de marketeer een specifieke marketingmix ontwikkeld.

Als organisatie kun je de markt met verschillende concepten benaderen:

Het productieconcept. Zoveel mogelijk producten tegen zo laag mogelijke kosten voortbrengen.

Het productconcept. Door de toegenomen concurrentie legt de fabrikant meer nadruk op de kwaliteit van het product. ‘Een goed product verkoopt zichzelf’

Het verkoopconcept. Om grote voorraden weg te werken gaat de fabrikant meer aandacht besteden aan het verkopen van zijn producten.

Het marketingconcept. Fabrikanten maken de producten die de consument wenst. Ze worden hiertoe gedwongen door de toegenomen concurrentie en de gestegen koopkracht.

Het maatschappelijke concept. De ondernemer houdt niet alleen rekening met de wensen en behoeften van de afnemer, maar ook met die van de hele maatschappij.

Het zal u vast niet ontgaan zijn. Sinds 1 April 2009 zijn alle Nederlandse kredietverstrekkers verplicht om reclames op Radio, TV, Internet en andere media, waarin mensen opgeroepen worden om een lening af te sluiten, te voorzien van de waarschuwing ‘Let op! Geld lenen kost geld’. De Autoriteit Financiële Markten (AFM) en het kabinet willen de consument op deze manier meer bewust maken van de risico’s en kosten van geld lenen.

De AFM heeft de tekst en het symbool van deze waarschuwing laten ontwikkelen door reclamebureau Roorda. Uit een enquête voorgelegd door onderzoeksbureau GfK Panel Services aan liefst 750 consumenten, blijkt dat 89% van de deelnemers deze maatregel een goed idee vindt, en van mening is dat de slogan ‘Let op! Geld lenen kost geld’ het beste wijst op de nadelige gevolgen van geld lenen.

Uit hetzelfde onderzoek bleek ook dat de deelnemende consumenten het gekozen symbool, een poppetje dat met een ketting vast zit aan een blokje met een Euro teken, het best begrepen als ”een lening kan een blok aan je been worden als je niet goed hebt nagedacht of je de lening wel kunt aflossen”.

Conclusie: Een deel van de Nederlandse consumenten voelt zich niet serieus genomen. Kredietverstrekkers hebben ondertussen alweer manieren gevonden om op creatieve wijze de waarschuwing te implementeren in hun reclames. “Let op! geld lenen kost geld, kies daarom voor de laagste rente. Als u bij een ander een lagere rente vind, betalen wij u het verschil terug”

Het woord marketing is een samentrekking van ‘Market Getting’. Deze Engelse term betekent het pakken of verkrijgen van een markt, wat meteen de kortste en krachtigste samenvatting van marketing is. Bron: carrieretijger.nl

Marketing omvat alle activiteiten verricht door ruilobjecten, die erop gericht zijn om ruiltransacties te bevorderen, te vergemakkelijken en te bespoedigen. Bron: nima.nl

Marketing is het planmatig bij elkaar brengen van bestaande of potentiële producenten van een product of dienst met bestaande of potentiële klanten. Bron: nl.wikipedia.org

Marketing is een concept, een reeks activiteiten en ondernemingsstrategie. Bron: marketingonline.nl

Een marketingconcept is een denkwijze waarbij het ontwikkelen en aanbieden van een product gebeurt vanuit de behoeften van de afnemers. Bron: commerciele-marketing.com

Een economisch stelsel is de wijze waarop in een economie over de productie wordt besloten. Economische beslissingen kunnen worden genomen door consumenten, producenten, overheid of een combinatie van deze drie.

Te beantwoorden vragen daarbij zijn:

• Welke goederen/diensten worden er geproduceerd?
• Waar, hoe en hoeveel wordt er geproduceerd?
• Tegen welke prijs?

Soorten van economische stelsels:

1. (vrije) Markteconomie
   Werking marktmechanisme: Consumenten en producenten beslissen wat, waar, hoe, hoeveel en tegen welke prijs er geproduceerd wordt. De klant is koning! De overheid bemoeit zich nergens mee. Voorbeeld (wellicht): Canada.
2. Centraal geleide economie
   De overheid beslist hier over de productie en alle economische zaken. Zij plant de productie en consumptie voor bijvoorbeeld de komende vijf jaren. Voorbeelden: het vroegere Rusland, Noord-Korea.
3. Gemengede Economie
   Combinatie van 1 en 2. Voorbeeld: Nederland. In Nederland worden veel zaken door de overheid geregeld (onderwijs, gezondheidszorg enzovoorts) en andere zaken door de burgers (consumenten en producenten) zelf. En soms worden bepaalde zaken door de overheid en burgers samen geregeld.